.jpg)
Laat ik de toon zetten met iets feminiens: een gedicht The Road Not Taken van Robert Frost (1874-1963). En voor de ongeduldige stoere mannen onder ons; het gaat om de laatste strofe.
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.
Toen ik dertien jaar geleden als een verliefde plofhaan zonder kop met hardlopen begon, kon ik niet bevroeden waar die beslissing allemaal toe kon gaan leiden. Mijn eerste highlight destijds was om, na drie kilometer rennen, hangend in een taxushaag mijn, kort daarvoor genuttigde, boterhammen met pindakaas uit te kotsen. Ik had, bijna bezwijkend onder mijn eigen gewicht, besloten achter mijn nieuwe liefde aan te rennen. Die eerste resultaten waren vanuit elk perspectief niet fraai. En dat vond de eigenaar van de tuin achter de haag ook . Maar ja, je bent een vent, je hebt je besluit genomen en je zet door.
Mijn masculine kant was toentertijd prominent aanwezig en werd gevoed en gestreeld door de wereld waarin ik werkte en de positie die ik daarin bekleedde. Een intens gedreven no-nonsense ‘macher’; altijd voor de troepen uit. Door alle daarbij behorende stress en het vreten en zuipen werd ik uiteindelijk de ongelukkige plofhaan, die besloot zijn leven om te gooien. Hardlopen ging me daarbij helpen. Een nieuwe weg achter mijn nieuwe liefde aan, mijn nieuwe leven in. Als gezegd, een mooi besluit.
Over alle geasfalteerde wegen en geplaveide paden die ik sinds die tijd onder mijn loopschoenen heb door laten gaan wil ik het hier niet hebben. Natuurlijk, ze zorgden voor plezier en persoonlijke records. Je kwam weer eens in een andere stad of dorp. Maar waar je ook komt in Nederland, de urban jungle is gestructureerd en gecultiveerd en biedt nauwelijks nuances in schoonheid. En rennen op asfalt zorgt ook voor ‘ziek zijn van 6 seconden te langzaam op een marathon’ of ‘vorig jaar liep ik hier nog 15 seconden sneller’ en dergelijke flauwekul. Small stuff voor de hobby sporter. Pietluttige elementjes die wel passen in, maar niets bijdragen aan, een vervuld leven. We doen het vanwege de meetbaarheid van deze prestaties in een streven naar streling en beloning van de eigen eerzucht. “Eerzucht is het laatste toevluchtsoord van de mislukkeling”, zei Oscar Wilde al.
Nee, laat ik het hebben over de “road less traveled that made all the difference” van Frost. Niet platgetreden, maar “Grassy and wanting wear”. En hoe die weg onbewust eigenlijk mijn hele leven al gelokt heeft. Onbekend is geen naam heeft en niet bij een geplande en zorgvuldig van te voren uitgestippelde levensweg hoort. Die weg heet sinds een aantal maanden TRAIL en die neem ik nu steeds.
Ik weet niet hoe het met u is, maar ik heb met de meeste mensen helemaal niets. Sommigen daarvan kan ik verdragen als het moet. En vaak moet het. Anderen vind ik buitengewoon vervelend en storend. Mensen worden me al snel te veel. Vroeger droomde ik van een leven op een boerderij in Montana. Om je heen eindeloze prairies en bergtoppen aan de horizon; alleen op een paard mijn koeien een beetje bij elkaar houden. De dichtstbijzijnde buurman op een halve dag reizen afstand.
Een trail is een ‘road less traveled’; eentje waar je weinig, hopelijk geen, mensen tegenkomt. Omdat het als te lastig ervaren wordt. Te smal, te steil, te nat, te modderig, te rotsachtig, te mul, etc. etc. De natuur heerst hier. En ik onderwerp me daar graag aan. Een trail ren je alleen of met mensen die je juist wel goed om je heen kunt verdragen. In mijn geval; non-conformistische mensen die schoonheid willen en kunnen beleven.
De afslag TRAIL is geen gemakkelijke, maar zo ontzettend de moeite waard.
