Viewmaster

Thomas doet een cursus en leert dat je succes eerst moet visualiseren om het vervolgens te krijgen. Je moet jezelf al als winnaar zien finishen zonder de startstreep gepasseerd te hebben. De vlucht van de bal naar de kruising van het doel al zien net voordat je hem een trap geeft. De positieve uitkomst van een moeilijk gesprek al tot stand zien komen zonder nog een woord gewisseld te hebben. Thomas leert dat je moet handelen vanuit een visie, want visie zonder actie is een dagdroom. Hij heeft ook geleerd dat actie zonder visie een nachtmerrie is. Thomas worstelt met het omzetten van visie naar actie. Visie heeft hij, ziet alles in plaatjes en vindt dat voldoende. Een dagdromer. Hij is te vaak getuige geweest van de grote tragedie van wetenschap; het afslachten van een prachtige hypothese door een lelijk feit. Wie is Thomas?

Thomas is een veertiger. Hij is een master. Nee, niet de master tijdens een jachtpartij met een groep honden. Thomas is netjes getrouwd; heeft het jagen reeds jaren geleden moeten opgeven en heeft een hekel aan geblaf. Hij is ook geen master in de zin van master and servant. Thomas werkt in de dienstverlening en masters komen daar niet uit de verf. Dienaren wel. Wat voor een master dan wel? Thomas is een viewmaster. Een camera obscura van deze tijd. Maar minder obscuur. Thomas ziet voortdurend plaatjes aan zich voorbij trekken. Schuif en klik….. zijn (harde) schijfje draait en het volgende plaatje verschijnt. Thomas is, zo weet hij sinds die recente cursus, visueel ingesteld en kan dat ook nog aardig onder woorden brengen. Thomas kan met woorden een leuk plaatje schilderen.

In zijn zoektocht naar balans in zijn leven heeft veertiger Thomas ooit besloten te gaan hardlopen. In de eerste plaats voor de rust. Even weg van werk en familie. Wat tijd om alleen te zijn met zichzelf. Thomas heeft lang geleden ook ontdekt, dat hij erg gevoelig is voor de prikkels uit zijn omgeving. Scherpe zintuigen geven hem voortdurend signalen. Veel drukte vermoeit hem dan ook en het beeld van een eenzame loper in een groot stil bos was heel verleidelijk. Wat hij niet kon bevroeden was, dat lopen veel ruimte in zijn hoofd maakt voor de leukste, mooiste en meest absurde plaatjes. Wel alleen lopen, maar plezier voor twee.

Ik leer Thomas kennen op een zonnige lenteavond in mei. We praten eerst voorzichtig over van alles en nog wat. Het klikt en, als gezegd, Thomas kan met woorden mooie plaatjes schilderen. Zon en wijn plaatsen Thomas op zijn praatstoel en hij geeft me wat inzicht in zijn persoonlijkheid. Ik wil natuurlijk meer weten over vooral die absurde plaatjes in zijn hoofd en Thomas projecteert zijn prenten met een opsomming van kleurrijke anekdotes.

“Hardlopen doe ik weliswaar graag alleen, maar ik loop ook regelmatig met een groep. Mannen en vrouwen in alle soorten en maten. Ieder zijn eigen persoonlijkheid, doelstellingen en achtergrond. Leuke lui die lopers. Je praat onderweg wat met elkaar en zo leer je de ander een beetje kennen. Ik heb altijd moeite om mijn concentratie bij een 1-op-1 gesprek te houden. Andere stimuli verdringen de specifieke aandacht die ik aan de loper naast mij geef. Geluiden, gebeurtenissen en gesprekken van anderen. Mijn antennes vangen alles op. Een brei van gegevens waar ik wat mee moet en die zich tot beelden vervormen.”

Thomas neemt nog een slok en vervolgt zijn verhaal.

“Laatst tijdens een intervaltraining. Vierhonderdjes in het bos. Op de vlucht voor de vervloekte piraten. Ze doden kan niet meer. Alleen wegrennen. Ze zijn al dood. Verworden tot zombies. Levende skeletten met hier en daar wat vel. In grote getale zitten ze achter mij aan. Getrokken zwaarden en de een ziet er nog enger uit dan de andere. Naast hun gehuil en gehijg hoor ik een ritmische ‘knak’ naast me. Ik kijk naast me en zie de knokige vleesloze knie van een piraat. Een volledig versleten verbinding tussen dijbeen en een stuk hout. Zijn rennen doet wat eens zijn knie was knakken. Ik zet aan om het gedrocht voor te blijven……. en sluit deze interval af in 1.30 minuut. Te snel, maar wel begrijpelijk. Licht hijgend hoor ik een van de lopers vertellen over de onverklaarbare knak die uit zijn knie komt. Verschrikt kijk ik op. Verwacht een zombie als in een bloedstollende scène uit Pirates of the Caribean., maar zie gelukkig een gewone vent uit de Betuwe met iets te veel grijs haar voor zijn leeftijd. Nog even doorademen en weer vierhonderd meter op de vlucht voor…………?”

Ik lach en hij neemt weer een slok.

“Zaterdagochtend tijdens een duurloop met de groep. Gelijk de zweep van een slavendrijver op een galjoen vol geboeide roeiers, of van een dompteur die probeert zijn tijgers er onder te houden. Zo ‘knalt’ haar stem een persoonlijke wens. In voel me geboeid en geboeid kijk ik om. Leren Nike Zoom Air lieslaarzen, daarboven louter latex. Alles zwart. Ik loop voorop en heb initiatief genomen zonder haar toestemming. Een ferme berisping is mijn deel. Ik moet me omdraaien en de domina dwingt me te luisteren. Anderhalf uur is anderhalf uur. Als in Histoire d’ O volg ik haar aangelijnd. De halsband knellend om mijn keel………… ‘Gaat het goed met je?’ vraagt een vriendelijke stem naast me. ‘Je kijkt zo benauwd.’ Had je maar niet als een gek die heuvel op moeten rennen. Ik kon je nog net waarschuwen, dat de groep halverwege de heuvel linksaf was geslagen. Ik kijk in de vriendelijke ogen van O, die in werkelijkheid heel anders heet en erg aardig en vredelievend is. Mijn benauwdheid is over. Nog een paar heuveltjes over en we zijn weer thuis.”

Hij vertelt verder, maar ik ben in gedachten nog bij O.

“Ik loop naast – gelukkig niet achter – een vent met oorringen. De jungle is nauwelijks doordringbaar en samen zijn we op zoek naar Bonobo’s. Een zeldzame apensoort. Ace Ventura, pet detective, is slechts gewapend met zijn camera. Fiercy creatures springen uit de bomen en houden ons staande. Ace trekt zijn onafscheidelijke bidonnetje uit de houder op zijn rug en begint te spuiten. ‘We moeten die dieren verdrijven met alle mogelijke middelen’, schreeuwt de mond in zijn gummi gezicht. Hij begint op zijn buik te slaan. Ik denk dat hij de Fiercy Creatures wil imponeren met zijn gorilla gedrag, maar niets is minder waar. Ace draait de beesten zijn rug toe en buigt voorover. ‘Knetter, knetter, knetter zo klink zijn monotone, flatulente donderspeech. ‘Als water niet helpt, dan lucht misschien’. De beesten nemen afstand en ik ook……… ‘Ik had vanavond twee kindertjes op bezoek en ze aten mee. Ik moest dus het goede voorbeeld geven en heb ook wat gegeten. Nu heb ik last van lucht’ zegt Ace, die eigenlijk een andere Engelstalige naam draagt. ‘Jij last van lucht? Ik zal je bedoelen. Van jouw lucht’ Ik zet aan en hij laat zich terugzakken. Nog meer geknetter en dan keert de rust terug. De vent met oorbellen komt weer bij de groep en gaat op kop lopen. Hij zou het nog uren vol kunnen houden. Hij loopt op gas. Mijn tank is snel leeg.”

De overgang van O naar Ace was ontnuchterend en we schenken beide ons glas nog eens vol.

“Weet je wat na knakken, knallen en knetteren komt? Kwietschen. Laatst werd ik er gek van. Voortdurend en in de maat van onze passen een kwietschend geluid. Alsof er twee dingen langs of over elkaar bewegen en wrijving veroorzaken. Het geluid maakt me gek en een gevoel van paranoia maakt zich van mij meester. Ik voel met voortdurend achtervolgt en het lijkt alsof ik de enige ben die het geluid hoort.

“En nog één ding past in het rijtje van de K’s. Klagen. Daar heb ik geen beelden bij, maar vind wel dat lopers daarmee op moeten houden. Te zwaar, te hard, te lang, te langzaam, te steil, te hobbelig, te mul, nog een keer die trap?, enz. Geniet van het lopen. Je doet het voor je plezier. Doe een beetje je best en klaag niet.”

Thomas staat op en vertrekt. ‘Thuis lekker op de bank een film kijken, Marc!’