Totaalplaatje

Bekende Nederlanders uit de media, politiek, wetenschap of sport. Er zit er vast wel één tussen waar spontaan je nekharen van overeind gaan staan. Een persoon wiens gezicht, motoriek en gekweel tot pukkels en andere vormen van irritatie leiden. Wie vindt jij de allerergste?

Het is zaterdagochtend; een uur of kwart over tien. Ik kam mijn haar wat naar mijn voorhoofd en zet mijn ronde brilletje en zwarte kegelhoed op. Met een puntig toverstokje wacht ik op de thuiskomst van mijn zoon Niels. Ik doe aan method acting en word Harry. Tussentijds mijmer ik over het schijnbaar groeiende aantal honden in de gemeente en over de plakkende aantrekkingskracht op running schoenen van hun, meestal bruine, restanten na een boswandelingetje. Niels is lid van de Arena jeugd en traint zaterdagochtend met zijn vrienden in het bos.

Gevraagd naar wat er allemaal leuk is aan de atletiektrainingen en wedstrijden krijg ik steevast een antwoord dat meer dan alleen het bedrijven van sport beschrijft. Het is ook de interactie onderling. Voor en na de trainingen, tijdens de rustpauzes, op de achterbank op weg naar ‘de baan’ in Ede. Grappen zonder clou en einde. Gesprekken over games, de nieuwste films, YouTube en dergelijke waar voor mijn generatie geen touw aan vast te knopen is. Als vader wil ik echter geen totale buitenstaander zijn. Ik wil onderdeel zijn van het sportieve totaalplaatje van mijn zoon. Om hem te plezieren wordt ik Harry Potter en wacht op hem.

Hij wiens naam niet genoemd mag worden komt met een rood hoofd en een penetrante geur door de poort de tuin in. Met afgrijzen richt ik mijn toverstaf op. Heb ik deze keer verweer tegen de zoveelste afstraffing na zijn zaterdagtraining? “Schoenen uit!”, schreeuw ik in het Latijn. De toverspreuk werkt. Hij, wiens naam niet genoemd mag worden, trekt ze uit en schopt ze van zich af. Ik kan ze gelukkig nog net ontwijken. “Okay pa. Het was leuk, maar nu heb ik genoeg van het spelletje. En eeehhh…. ik heb geloof ik in de poep getrapt. Mag ik wat drinken?” Ik word weer Marc en blijf, niet verbaasd, met de schoenen achter; het puntje van de toverstaf gebruikend om de riekende plakkende massa uit het profiel te frummelen. Ik ga ver in mijn vaderschap. Volgende week ben ik Homer Simpson en wacht ik op Bart. Of Katrien die wacht op Donald?

Wie is die allerergste BN’er? Welk gedragingen en eigenschappen zijn in deze persoon verenigd die bij jou deze allergie veroorzaken? Schrijf ze eens op als je durft!

Naast de liefde en waardering van mijn zoon wil ik aan de method acting momenten op de zaterdagochtend nog wat mentale bagage overhouden. Ik ga nadenken. Het analyseren van de motivatie en emoties van Harry Potter, Katrien Duck of Homer Simpson om, met psychologisch realisme en emotionele authenticiteit, de karakters te worden zal nog wel gaan lukken. Het repliceren van ‘real life’ emotionele condities waaraan het karakter is blootgesteld wordt al weer wat moeilijker. Oef!

Onderdeel zijn van het totaalplaatje van mijn zoon roept bij mij ineens verdere vragen op. Hoe goed kennen we iemand anders eigenlijk? Echt kennen! Niet alleen wat je ziet. Maar onder de waterlijn; de rest van de ijsberg. De ander goed leren kennen en begrijpen veronderstelt bovenal een behoorlijke dosis zelfkennis. Hoe goed ken ik mijzelf? Afduiken in het koude zwarte water en de grilligheid van je eigen ijsberg ontdekken. Brrrrrrr……. Kan hardlopen daarbij helpen?





Onder water sowieso niet en daarboven wordt het ook al heel lastig. Maar tijdens een gezamenlijke training of duurloop worden bij deze en gene de zon en schaduwzijde van het topje van hun ijsberg wel eens zichtbaar. Je vangt wel eens wat op tijdens het lopen. Dingen die je een troebele blik onder de waterlijn van de ander verschaffen. Opschepperij over hoe los zijn heupen zitten sinds hij door een vrouwelijke fysiotherapeute aan zijn kuiten wordt behandeld. A steal-of-a-deal vliegreis die in de praktijk vleugellam blijkt en tot de bestemming – en die hele lange weg weer terug naar huis - laag bij de grond blijft. Met moeite en trots overgezette padden die onder haar hardloopschoenzolen alsnog tot verwrongen kadavers worden. Loper met een antibioticagebruik van 1:10 die het met de broek op de knieën het ecosysteem in het bos langdurig ontregelt. Een dame wiens trainingsavond pas goed is als ze een zo’n leuk reetje heeft gezien. Een senior heer die met grappen over Lego, koken zonder pannen en ten koste van zowat elke andere loper jaren van zijn leeftijd wil maskeren. Een vent die vaak zegt dat hij het rustig aan gaat doen die avond, maar het nooit doet. Of zich simpel door de ander laat verleiden zijn rustige pas om te zetten in een tempo waarbij allen slechts zijn zolen zien. Die laatste vent ben ik! En daarmee laat ik een stukje van mijn schaduw zien. Wat is jouw schaduw?

Lees de naam van de BN’er hardop en kijk de eigenschappen die je achter zijn/haar naam hebt geschreven. Meet your shadow!