Man alleen

Alleen de lamp boven de eettafel is aan. De rest van het huis verkeert in de schemer van een late wintermiddag. Hier en daar brandt een kaarsje. Ze is alleen en Robbie Williams crooned zachtjes een Sinatra liedje op de achtergrond. Licht voorovergebogen zit ze aan tafel, geslofte voeten onder de stoel gekruist, haren nog wat nat, fris van een warme douche. Een kop dampende thee binnen handbereik. Het boek ligt open voor haar. De bladzijde nog maagdelijk blank. Haar pen krast over het papier. “Lief dagboek, het was vandaag een loopdag van uitzonderlijke vreugde en genoegdoening……” Een vrouw alleen met haar gedachten. In volledige harmonie met zichzelf en haar omgeving.

De televisie blèrt, maar wordt overstemd door de geluiden die een smakkende chipsmalende mond voortbrengt. Fight Club op Eurosport met K1 gevechten uit Japan. “Yes, sla hem op zijn bek!” Nog een slok bier en een hand chips verdwijnen in de mond. Alle lampen zijn aan en de krant ligt halfgelezen open op de bank. Hij is alleen en heeft zijn schoenen uitgetrokken. Zijn verfrommelde outfit wijst nog op de activiteiten van eerder die dag. Hij veegt zijn rode paprikahanden af aan zijn hardloopshirt. “Wat maakt het uit, gaat toch de was in,” denkt hij. Het zout van chips rond zijn mond gaat over in het zoutige opgedroogde zweet op zijn voorhoofd. Hij wil nergens aan denken. “Klote gelopen vandaag.” Een man alleen op de bank met zijn AB en biertje, krabbend aan zijn kruis. Geen prettig gezicht.

Eerder die dag.

Op de heenweg rijdt de ranke Dame nog mee met de noestige Neanderthaler. Omdat ze loopmaatjes zijn en de Neanderthaler zich niet bedreigt voelt. Immers heeft hij niet bij regelmaat tijdens trainingen en andere wedstrijden laten zien dat hij de man en daarmee sneller is. Bewondering heeft hij wel voor de Dame. Ze weet immers, weliswaar tandenknarsend en zwaar hijgend, verrekte goed in zijn buurt te blijven. Hij gaat zelf zover te denken, dat hij van positieve invloed is op haar presteren. Of liggen de feiten toch ietsies anders? Enfin, het is begin december en ze reizen af naar de glooiingen in ’t oosten van het land.

Op de terugweg besluit de ranke Dame dat het tijd is om de noestige Neanderthaler definitief te laten zien hoe de rollen werkelijk verdeeld zijn. Zij stapt in de auto bij een grandioze Grande Dame van de Rhenense loopsport en rijdt met haar mee terug. Bij gebrek aan een knuppel en te korte haren bij de Dame laat de Neanderthaler dit ongehinderd gebeuren. Anders had hij haar zeker in zijn auto gesleurd. Even tevoren heeft hij, kort na een bevrijdende finish van zijn eigen race, nog moeten ervaren hoe de ranke Dame hem in tijdstip van aankomst en eindtijd is voorgebleven. Ook de grandioze Grande Dame kan zich beroepen op dat wapenfeit. Deze verzustering mondt uit in het verstoten van de verliezer.

Uiterlijk onberoerd, maar van binnen verrot, stapt de Neanderthaler in zijn auto en keert terug naar zijn grot. In zijn auto vindt hij nog een sweater van de Dame en besluit die nog even bij haar af te geven. In de schemer van een late winternamiddag stapt hij uit zijn auto. Hij kijkt door het onbedekte raam naar binnen. In haar grot brandt alleen de lamp boven de eettafel en hier en daar een kaarsje. Ze zit voorovergebogen aan tafel. Een harmonisch plaatje, dat hij met lichte tegenzin met het drukken op de deurbel verstoort. ‘Hier is je trui’ en hij draait zich om.
Thuis aangekomen schopt de Neanderthaler zijn loopschoenen uit en trekt de ijskast open. Bier en chips worden voor de dag gehaald. Frustfressen fuer den Neanderthaler. TV aan. Een man alleen is geen prettig gezicht.

De Dame hangt haar sweater netjes op en keert terug naar de eettafel. Ze hervat haar ‘lekker-even-tijd-voor-mezelf” sessie. “Lief dagboek, het was vandaag een loopdag van uitzonderlijke vreugde en genoegdoening. Ik heb de noestige Neanderthaler verslagen en het hem nog laten voelen ook. Ik wil dit heerlijke unieke gevoel met je delen en samen koesteren, lief dagboek. Ik geloof namelijk niet dat hij dit zo maar over zijn kant zal laten gaan”

En zo is het.