Magie

Ik hoor dat de school waar mijn kinderen naar toe gaan besloten heeft om het Boekenweek thema van “Magie” maar niet te volgen en iets over vroeger te gaan doen. Kastelen en ridders en zo. En ik denk; “Dat kan toch niet waar zijn!”
Ik lees in een boek over ‘thin slicing’ en dat er wetenschappers zijn die, met die techniek, in staat zijn om een twistgesprek van 15 minuten tussen twee echtgenoten te analyseren om vervolgens te bepalen of hun huwelijk op termijn stand houdt of niet. En ik denk; “Dat kan toch niet waar zijn!”
Ik doe samen met mijn geliefde mee aan een welbekende locale hardloopwedstrijd, trek mijn wedstrijdschoenen aan, beuk 30 minuten tegen de wind in en worstel een berg op. ‘s Avonds kijk ik op het internet naar de uitslagen. En ik denk; “Dat kan toch niet waar zijn!”

Ik weet niet hoe het bij jullie thuis is, maar bij mij overheersen een aantal onderwerpen de conversatie tussen man en vrouw. De kinderen, de relatie en de vrijetijdsbesteding (werk hoort daar eigenlijk ook nog bij, maar dat is voor dit betoog en deze doelgroep even niet interessant). Als mijn vrouw zegt, “we moeten weer eens praten”, dan gaat het over onze relatie. Ik wens me dan in het bos, rennend en alleen. Als ik eens iets zeg, dan gaat het over hardlopen. Zij wenst zich dan tussen vriendinnen, kwebbelend en samen. U begrijpt, wij praten samen veel over de kinderen. Daar hebben we er drie van en die zijn elke dag weer goed voor een aantal discussies.

Elk jaar gebruiken de Nederlandse basisscholen het Boekenweek thema als kapstok om leermomenten voor de het opgroeiende kroost aan te hangen. De stof moet tenslotte allemaal niet te droog en slecht te verteren zijn voor de jongelui. Dit jaar verkoos de Erica school het thema van “Magie” niet te volgen. Voor mij, en dat zegt wat, veel reden tot opwinding en conversatie. Want, en zeg nou eerlijk, “wat is er mooier en belangrijker in een mensenleven als magie?” En voelen sommige geluksmomenten niet als pure tovenarij? In plaats dat mijn kinderen fantaseren over hoe het zou zijn geweest om als ridder in een kasteel te wonen (daarvoor hebben wij voor veel geld Playmobil aangeschaft) zou ik liever zien, dat ze voor zichzelf magische momenten creëren om te zien hoe het is en zou kunnen zijn. De school werkt daar niet aan mee, omdat sommige ouders het niet met mij eens zouden kunnen zijn. Onderwerpen moeten aards zijn en op geen enkele manier conflicteren met het christelijke geloof. Wat een flauwekul!

Ik geef grif toe als kind (in die status bevind ik mij nog steeds en hierover is consensus bij mij thuis) vaak gefantaseerd te hebben wat ik zou doen als ik kon toveren. Om niet verstrikt te raken in mijn eigen fantastische wensen beperkte ik me tot een keus van drie dingen en dan zou de magie voorbij zijn. Met het groeien der jaren kwam de Dagobert Duck fantasie steeds vaker bovendrijven, maar toen ik nog echt jong en ongeconditioneerd was waren er andere thema’s. Veelal over ergens in excelleren. Iets goed kunnen en een verschil uitmaken. Alle talen en dialecten van de wereld spreken en een goede spion worden, virtuoos piano kunnen spelen en alle grote zalen van de wereld in vervoering brengen en de belangrijkste; hele lange zweefelementen kunnen inbouwen in hardlopen en andere gymnastische oefeningen. Ik zag mezelf licht stuiterend, zwevend en draaiend (salto’s en flick-flacks etc.) door de straten bewegen. Magische momenten voor een jonge man, waarvan ik vurig hoop dat mijn kinderen die op hun eigen manier ook zo beleven.

Laatst deden mijn vrouw en ik mee aan de Berg-tot-Berg race. We doen vaker samen aan een loopwedstrijd mee. Een goede gelegenheid om onze favoriete vrijetijdsbesteding om te zetten in wat ‘quality time’ tussen man en vrouw (lees: even kinderloos zijn). We hebben die tijd zo lang mogelijk gerekt door te besluiten om al rennend van en naar Ouwehands Dierenpark te gaan. Er waait een lekker windje en het zonnetje scheen. Op de Markt in Wageningen aangekomen nog even lekker plassen in (niet tegen) de kerk, nog wat wachten en dan van start. Ik voel het gelijk al. Dat gevoel dat je ook wel eens tijdens trainingen kan hebben. Je lijf en je hoofd hebben er allebei zin in. En toen kreeg ik die flashback naar mijn jeugd. Lange zwevende passen, nauwelijks de grond raken, lopen als in een roes. Ondanks wind en de berg een gevoel van pure magie. Een status waarin we als mens te weinig verkeren en waar met volle teugen van genoten moet worden. Het gezoem van mijn Championchip op de mat doet me ontwaken.

Kort (maar niet te kort) daarna vang ik mijn vrouw op. Niet letterlijk, want ze komt altijd sterk over de streep. Ook zij heeft heerlijk gelopen en genoten van de aanmoedigingen van bekenden langs de kant. We wisselen ervaringen uit (het is tenslotte quality time) en ik ben gelukkig want ze wenst zich niet onder vriendinnen, maar bij mij. Samenvattend (de intimiteit van ons gesprek blijft de lezer onthouden) zijn we heel blij met onze prestaties en heel nieuwsgierig naar de uiteindelijke uitslagen. Het gevoel dat er een prijsje in zou zitten is heel sterk. Euforisch draven we naar huis. Als we ’s avonds www.bergrace.nl opstarten voor de uitslagen kunnen we eerst onze namen niet vinden. Blijken we plotseling een aantal jaren ouder te zijn geworden en in een ‘oudere’ categorie te zijn ingedeeld. Maar toen we daar eenmaal achter waren hebben we onze namen snel gevonden. Allebei bovenaan in onze leeftijdscategorie! Hoe vaak win je iets met hardlopen? Hoe vaak worden man en vrouw samen eerste in een wedstrijd? Weer een magisch moment in onze relatie. Wetenschappers kunnen alles thin slicen en vervolgens beslissingen nemen, maar als beide partners in de relatie dusdanig gelijkwaardig zijn, dat ze dezelfde wedstrijd in hun categorie winnen, dan rest mij nog een conclusie. Blijven genieten van elk magisch moment met elkaar, ga lopen om te bewegen en niet om een goed gesprek tussen man en vrouw te ontvluchten. Het is allemaal waar!

Een betoverend mooi kerstfeest.