Van uitstel komt.........

Ik berichte u in de vorige editie van ons clubblad over mijn Amsterdamse optimale staat van opwinding. Nu, na nader verhit onderzoek en voortschrijdend inzicht, moet ik daar een aantal kanttekeningen bij plaatsen. Je kan op basis van een eerdere ervaring ontzettend veel zin hebben, maar in een ander decor en context is het toch lastig om dat zelfde unieke gevoel te herbeleven. Verwachting is niet altijd gelijk aan werkelijkheid.
“Als het te heet wordt moet je het hoogtepunt uitstellen. Voor je uit schuiven.” Het zou me te heet worden in Rotterdam met de kans op een voortijdig einde en vervelende gevolgen. Ik wil mijn volgende hoogtepunt voor mij uitschuiven. Een hele week. Tot in Enschede. De marathon aldaar.
Dat uitstellen dat doe je niet zomaar. Dat zal menigeen, vooral de mannen onder ons, kunnen bevestigen. Het werd dan ook een roerige zaterdagavond voorafgaand de marathon van Rotterdam. Interne worstelingen tussen de emotie en de ratio. In goed gesprek met mijn vrouw en nog meer met mijzelf. Heen en weer gesmeten tussen welles en nietes. Ik wil zo graag, maar het is niet goed. Het wordt een anticlimax. Zelfs extern advies werd gezocht om soelaas te brengen.
Toen ineens………….synchroniciteit. Twee ogenschijnlijk losstaande verschijnselen blijken toch een verband met elkaar te hebben. Ik pak verveeld en met mijn aandacht nog bij de uitstelbeslissing zo’n glossy wellness magazine van mijn vrouw. Begin, geheel conform mijn gewoonte, van achteren naar voren te lezen en zie aan het eind van een artikel volgende samenvatting staan.
“Tantrisch hardlopen geeft je zelfcontrole en biedt lichamelijke voordelen: het stimuleert de bloedcirculatie; verbrandt calorieën; reinigt doordat je giftige stoffen uitzweet; vergroot het uithoudingsvermogen; vergroot het vermogen om hardlopen langer te laten duren. Je zult langer kunnen toewerken naar een hoogtepunt en een geheel nieuw plezier halen uit het proces”.
Tsjakkaaa! Ik ben overtuigd. Het gretige gevoel om in Rotterdam te pieken wordt een week op ijs gezet om vervolgens in Enschede op volle temperatuur gebracht te worden. Maar…..dat op ijs zetten van een gretig gevoel is nog niet zo makkelijk. In het begin werd die actie vooral gehinderd door het dierlijke instinct te moeten presteren. Niet straks, maar nu. Carpe diem. Seize the moment! Stel dat het allemaal wel meevalt in Rotterdam en je als een slapjanus wordt uitgehoond door hen die wel piekten in de Maasstad. Mijn mannelijk trots blijvend beschadigd. Angstig gevoel.
Ik zet mijn beslissing door en breng de temperatuur geleidelijk terug naar een veilig bereik. Ga naar bed en sluit mijn ogen. Gedurende de nacht ebt de onrust weg. Ik kan uitslapen en kruip verfrommelt en versuft op zondagochtend voor de televisie. “Hoe is de situatie in Rotterdam?” Even nog wordt ik onzeker. Wat een mensen aan de start. Het lijkt of ik de enige ben die tot vroegtijdige marathonus interruptus besloten heeft. Een uur na de start in Rotterdam heb ik al mijn antwoorden. Ik heb de juiste beslissing genomen. Rotterdam had mij geen hoogtepunt kunnen brengen. Na een koude douche – het gretig gevoel ligt immers op ijs - ga ik in de tuin zitten om van de volle zon te genieten. IJskoude rosé en olijven van Smits binnen handbereik. “Het lijkt wel of je een marathon hebt gelopen,” zeggen mijn kinderen als ik aan het eind van de middag besluit om naar binnen te gaan. “Je hebt een hartstikke rooie kop, bent bezweet en staat te wankelen op je benen.”Nee, jongens dat heeft pappa wijselijk besloten pas volgende week te gaan doen,” antwoord ik net voor ik op de bank in een zon & alcohol slaap val.
De horror verhalen over ‘te heet’ Rotterdam beheersen de media enkele dagen en mijn week kabbelt voort. Ik rommel voortdurend aan mijn thermostaat om mijn gretigheid op peil, maar in toom te houden. Geleidelijk aan begin ik toch te balen van dit tantrische gedoe. Het mag overal goed voor zijn, maar een week uitstel draagt niet bij tot de feestvreugde. Ik heb nog wel zin, maar wil ook dat het al voorbij is. Inmiddels beginnen de weermensen op tv al weer over een nieuw warm weekeinde te speculeren. Het zal in Enschede ook warm worden.
Ik sta in het startvak en begin in een hele leuke sfeer aan een warme – in temperatuur en aandacht van het geweldige publiek - marathon. Wel gretig, maar niet met dat René Froger gevoel van “This is the moment!” Een prachtige dag. Ik kies ervoor om bij een pacer te blijven met 03:15 op zijn rug en dender in een grote groep de stad uit en Duitsland in. Lekker tempo, maar ik neem steeds iets te lang om te drinken bij de drankposten. Uiteindelijk is het gaatje tussen mij en de 03:15 groep te groot om weer eens te dichten. Tantrisch hardlopen vergroot de zelfcontrole en ik besluit na 18 kilometer alleen verder te gaan. Ik wil, zoals ik me had voorgenomen na het lezen van het artikel “een geheel nieuw plezier halen uit het proces”.
Dat valt bitter tegen. Niks lopen in ‘the zone’ met hartslag 145. Niks goedlachse dames die het juiste weten te zeggen om mij geheel nieuw plezier te bezorgen. Een vent, lelijk als de nacht, met een grote hamer. Die kom ik tegen. Precies bij 32 kilometer staat hij. Hij raakt me vol op de borst. Ik verslap meteen. De vaart eruit. De opwinding weg. Ik denk aan een voortijdig einde zonder het hoogtepunt en de bevrijdende oerkreet aan de finish. Futloos beweeg ik me stapvoets richting de 33 kilometer. Het voelt als een eeuwigheid, maar dan besluit ik, dat van het uitstel niet alsnog afstel komt. Met een juiste ‘push on the right button’ richt ik mij weer op en maak een herstart. Niet zo sprankelend meer, maar het gaat. Druipnat van alle bekers water en sponzen schroef ik mijn tempo weer op. Vanaf 36 kilometer helpt mijn eigen Twentse trainer Gerard, die ik een jaar lang gemist heb, maar er nu voor me is. Ik niet aardig en spraakzaam. Hij gelukkig wel. Hij heeft een fiets en water bij zich.
Na een dikke 42 kilometer in een heerlijk zonnetje ga ik oververhit over de finish. Pak de verkeerde medaille (van de ½ marathon) en giet nog maar weer eens wat water over mijn hoofd. Het was niet het hoogtepunt dat ik voor ogen had, maar ik heb onderweg dingen ontdekt waar ik wat aan heb. Toch de juiste beslissing genomen tot uitstel, maar dat tantrisch hardlopen is niks. Volgende keer gewoon weer knallen als ik wil knallen. Twee pimpelpaarse grootteteennagels sieren nog steeds mijn voeten en ik denk alweer aan een volgende marathon.