Geboorte

‘He not busy being born is busy dying’, schreeuwt de nieuwe trainer ons toe. Hij heeft zojuist uitgelegd wat de training van vandaag behelst. Met verbazing kijken we hem aan. Wat hebben de filosofische en mooie woorden van Bob Dylan met hardlopen te maken? Zware kost zo aan het begin van een intervaltraining. De trainer geeft geen nadere uitleg en ik vraag me af of hij zich niet iets te gemakkelijk bedient van deze oneliner.

De groep zet zich in beweging voor de eerste 1000 meter! Mijn hoofd is vrij en Bob Dylan neemt die ruimte al snel in. ‘Als je niet steeds nieuwe ervaringen aan je leven toevoegt ga je langzaam al een beetje dood. Zonder verrijking komt het rappe verval. Tsjeeemig, dat stelt hoge eisen aan de manier waarop je in het leven staat. Jezelf koesteren in je comfort zone en het leven volgens vaste vertrouwde patronen laten voortkabbelen is kennelijk geen optie voor een rijk bestaan’. De beentjes voelen nog licht bij 1000, maar het hoofd zwaar. Drie minuten pauze.

‘All human beings should try to learn before they die what they are running from, and to, and why’. Net voor duizendje nummer twee fluistert de trainer ons dit in het oor. Welke pilletjes slikt deze man? Is hij net terug van een of andere opleiding in de States om ons te vervelen met het zojuist geleerde? Drie minuten zijn voorbij en ik moet op pad.

Waarom ren ik eigenlijk? Wil ik ergens naar toe of juist wegvluchten? Heeft Dylan hier iets mee te maken. Ren ik naar dingen toe die mijn dood kunnen uitstellen, of ren ik juist omdat ik als de dood ben? Als de herfst in je leven zijn intrede doet dan gaat het gevoel van ‘langzaam verdorren’ van sappig groen naar rimpelig bruin je opspelen. Ik moet op zoeken naar nieuwe voedende bronnen voor een (weder)geboorte. Mijn vinger raakt het knopje ‘split’ op mijn horloge en nummer twee ligt achter me. Drie minuten pauze.

‘To be mature means to face, and not evade, every fresh crisis that comes’. Ik word langzamerhand redelijk prikkelbaar van de man die me wederom wegstuurt met een boodschap. Nu voegt hij het woord crisis toe aan de wirwar in mijn hoofd. Hardlopen ontrafelt en ik ga op weg voor nummer drie.

Dus die nieuwe voedende bronnen kunnen uitmonden in een crisis. Een crisis die ik met open vizier in de ogen moet kijken. Bezig zijn met geboren worden is jezelf opzadelen met het overwinnen van obstakels; angsten. Twijfels aan je zelf. ‘Mag ik alsjeblieft in mijn comfort zone blijven! Kan ik werkelijk mijn levenskader verruimen door steeds dingen te doen die me vreemd zijn of zelfs spannend en eng?’ Als je niet elke dag een beetje verder dood wil gaan is dat kennelijk wat er gevraagd wordt van de rijpe, midlife mens. Vroeger kwamen de nieuwe dingen vanzelf. Je wist nog niets en moest alles nog gaan meemaken. Nu weet je het en moet nieuwe prikkels gaan zoeken. Op naar de laatste interval. Drie minuten pauze.

‘To be stupid, selfish, and have good health are three requirements for happiness, though if stupidity is lacking, all is lost’ en als bonus krijgen jullie ook nog de volgende zin van mij mee; ‘Happiness is nothing more than good health and a bad memory’. Vijf betekenisvolle zinnen voor vier keer duizend meter. Achttien minuten diepgaande reflectie. Krijg ik de komende vierenhalve minuut deze puzzeltraining opgelost? Op pad voor nummer vier.

Ineens daagt het me. Als je het oude vergeet of loslaat, dan is veel weer nieuw. In goede gezondheid niet te veel nadenken en veel vergeten is de sleutel tot geluk. Dan ben je bezig met steeds weer geboren worden. Ik loop om gezond te zijn en om mijn hoofd vrij te krijgen. Een domme egotripper op loopschoenen. Alleen zo kan een gelukkig mens eruit zien! ‘Ik pas volledig in dat profiel!’ constateer ik zwaar ademend en besef mijn geluk. Nu snel naar huis naar mijn meisje. ‘Goeie vent trouwens die nieuwe trainer.’